گوین دیاری در دل کوهستان

سلام !

کسی نیست که صدایم را بشنود و مرهمی بر دل مجروحم نهد ؟

آیا کسی پیدا می شود که صدای خسته ام را که از گوری بی صدا بر می آید ؛ دريابد ؟

نه ... كسي نيست ... سالهاست كه من اينگونه درد مي كشم ... درد ناشنوايي قلب اين مردم را ...

غمي بس سترگ درونم را مي فشارد و بر سينه ام سنگيني مي كند .

حال آنكه در اين قبر تنهايي ، بي كس مانده ام ... شگفتا ... آري شگفتا ... روزگاري را كه چون گوهري پذيرايم بودند ... اما حال ... حال كه نيازمند ياريشان هستم رهايم مي كنند ...

آيا اين انصاف است ؟

اي روزگار ... شيوه اي بس ماهرانه در كف داشتي و من نشناختمت ... آري ... ندانستم كه چگونه به بازي ام گرفته بودي تا آنگونه كه مي خواهي سخنت را به كرسي وجود بنشاني ...

حال می خواهم از تنهایی هایم ... از عمرم که همچون نسیمی در عبور است ... از لحظاتم ... شادی ها و غم هایم برایت بگویم ... آیا گوش شنیدن داری ... گر چه گوشت از شنیده ها پر است ؛ اما اميد دارم كه به من گوش فرا داده و قدري درونم را التيام بخشي ...

آري ... نا گفته هايم اين چنين بي امان غرق سكوت است ... گوش دلت را مي خواهم ...

ديدي ... تو هم گوش شنيدن نداري ... تنها ياريت سكوت جان فرسايت است كه وقتي جانت را به لبت رساندند آرام فشار ضربان هاي دستانت را بر گلويم بيشتر مي كني ... فرياد سكوتت سهمگين تر از باورهاي دختركي است كه چيزي از تو نمي دانست ...

مي خواستي به من بفهماني كه زور بازويت بيشتر از من است ... من خود كه اقرار كرده بودم

نوشته شده توسط اریا در جمعه دوم مرداد 1388 ساعت 21:50 موضوع | لینک ثابت

دنياي مــــــا

نوشته شده توسط اریا در جمعه هشتم خرداد 1388 ساعت 19:40 موضوع | لینک ثابت